Zondagavond: Wicked Jazz Sounds African Style

17 oktober 2010

Amsterdam

Een tijd lang ging ik in Amsterdam bijna elke zondag naar Wicked Jazz Sounds in de Sugar Factory. Behalve dat de muziek altijd onwijs fijn is om te dansen en de biertjes lekker wegdrinken , is er altijd iets bijzonders aan op een doodnormale zondagavond uitgaan. Op de één of andere manier voelt het dansen vrijer dan normaal en smaken de biertjes nóg beter. Gewoon omdat het zondag is en je eigenlijk ook wel weet dat je thuis zou moeten zitten met een goed boek en een kop thee om bij te komen van het weekend en je voor te bereiden op weer een week hard werken.

Gaborone

De keiharde Afrikaanse jazz  die uit de boxen bij de dansvloer schalt maakt het compleet onmogelijk om te horen wat de jongens aan de andere kant van de houten picknick tafel  tegen me zeggen. Maar dat is wel prima, want eigenlijk weet ik wel zo ongeveer wat ze te melden hebben. Ze zeggen iets in de trant van dat ze nog geen Makgowa (N.CL. 6 ma-, PL. OF Lekgowa, Europeans; individuals with bodily features that are similar to those of Europeans. Origin of the word is uncertain: some people think it comes from gowa, shout, i.e. from the noise made by wagon drivers who first brought Europeans into the country) als vrienden hebben en dat ze daarom graag mijn nummer willen en me beter zouden willen leren kennen. De interesse is niet echt  wederzijds, want ik ben hier al met mijn nieuwe Botswaanse  ‘vrienden’. Die bovendien over andere dingen kunnen praten dan mijn blonde haar en blauwe ogen en het feit dat ik Black Label drink, klaarblijkelijk een bier voor mannen.

Ik heb de slanke, sprankelende Koketso nog maar net ontmoet, maar we zijn al in een gezellig en interessant gesprek terecht gekomen over het leven in Botswana in het algemeen en haar leven in Gabs in het bijzonder. Koketso is de vriendin van mijn tijdelijke gastheer Abed (of één van de vriendinnen, het lukt me niet om dat helemaal duidelijk te krijgen. Dit is in Botswana –waar het vrij gebruikelijk is om meerdere vaste partners te hebben die niet persé officieel van elkaars bestaan weten- wel vaker het geval) . Ik heb Abed en zijn huisgenoot Festy vandaag leren kennen, toen ik ineens met mijn backpack op mijn rug voor hun deur stond. Mijn vriendin Tina had me hun nummer gegeven omdat ik op zoek was naar een slaapplek in Gaborone. En zo komt het dat ik op deze zondagavond in een bar in Gabane de Afrikaanse versie van Wicked Jazz sounds meemaak. De verschillen tussen Wicked Jazz in de Nederlandse hoofdstad en in dit aan de Botswaanse hoofdstad vastgegroeide dorp?:

• Waar we in A’dam zo laat mogelijk de donkere, rokerige ruimte van de clubs lijken op te zoeken en de hele nacht doorgaan, beginnen de Tswana graag zo vroeg mogelijk aan hun zondagse biertje (liefst ergens tussen 9am en 11am, in principe meteen nadat je opstaat en je tanden gepoetst hebt). Ze gaan overigens wel over het algemeen ook de hele nacht door.
• In Amsterdam fiets je met of zonder lampjes naar de kroeg, in Botswana stap je met of zonder alcohol in je mik (meestal met) lekker in de auto.
• In NL heb je mazzel als je twee keer per jaar de gelegenheid hebt om buiten te staan als je bier drinkt (plus Koninginnedag natuurlijk), in Bots moet je goed zoeken om een overdekte uitgaansgelegenheid te vinden. Wat in verband met het hier daadwerkelijk goed nagevolgde rookverbod voor mij als roker erg prettig is. 
• In de Sugar Factory ben je met een groep vrienden. Iedereen doet over het algemeen erg zijn best om zo min mogelijk in contact te komen met andere groepjes vrienden (tenzij men iets van elkaar wil natuurlijk). In deze jazz bar (zonder naam) en in Botswana in het algemeen is het een ongeschreven regel dat je niet naar huis gaat voordat je met elke aanwezige even een paar zinnen hebt uitgewisseld. Dat is dus met elke aanwezige. En ja, dat kan best een tijdje duren. Maar mensen in Botswana hebben tijd. Altijd!
• Geen zondags biertje zonder een stuk vlees en mabele (sorghum) of papa (maize meal) en soup (de saus/jus waarin meestal drie stukjes ui en een stukje paprika drijven waardoor de Tswana tevreden vaststellen dat ze ook groente hebben gegeten deze maaltijd). Jij wijst een goed stuk vlees aan voor jou en je vrienden, de braaimaster gooit het op het vuur. Jij zoekt een lege kartonnen biertray of iets anders plats dat als gemeenschappelijk bord kan dienen en daarop worden dan door de braaimaster en assistent een flinke homp pap en je vlees op geserveerd. Even je handen wassen bij het kraantje en dan met z’n allen om de maaltijd heen en met je handen kleine balletjes kneden van de pap, soppen in de soup en met een hap vlees je mond in. Wij Nederlandsers eten meestal pas ná het dansen. Lekker frikadellen en kaassouffles enzo.

• In de manier waarop mensen dansen zijn ook wat verschillen aan te wijzen, maar niet door mij. Als ik dat wel zou kunnen zou ik niet steeds zo kansloos voor aap staan als ik me hier op de dansvloer waag (wat hier overigens wel een stuk makkelijker en vaker gebeurt dan in NL want hier weet ik tenminste zeker dat mensen vinden dat ik raar dans, in Nederland ben ik daar altijd wat onzeker over)
• In een extreem ongelukkig geval gebeurt het in de Sugar Factory (of een andere kroeg/club) weleens dat iemand onderuit gaat (de één wat vaker dan de ander natuurlijk. Yours truly wat vaker, dat mag best gezegd worden). In Botswana is dat eerder regel dan uitzondering. Mensen schijnen hier niet bekend te zijn met het concept ‘je grens kennen qua alcoholconsumptie’ (ik beweer niet dat iedereen in Nederland daar zo goed in is, hier is het dronken op je bek gaan gewoon wat meer standaard. Zie hier één van de redenen dat ik er hier best lekker tussen pas:-)

En de overeenkomst?:

Net als de Amsterdammers stellen de inwoners van Botswana het begin van de werkweek met alle liefde nog een beetje uit door middel van ongecompliceerd drinken en dansen op wicked jazz.