Terwijl ik gisteren bij wijze van inpakken grote stapels papieren, boeken, kleding en frutsels met zeer betwistbare emotionele waarde (een miniatuur replica van een kathedraal in Sint Petersburg, een vies verschrompeld knuffelkonijntje, gescheurde en met modder besmeurde festivalbandjes uit 1999) willekeurig in verhuisdozen van de Gamma stond te mikken drong het ineens tot me door: ik vertrek uit mijn Amsterdamse leven en ga wonen en werken in de Kalahari woestijn. Waarom wilde ik dat ook alweer? Aaaaahhhhh!!! Wat ga ik in vredesnaam doen? Paniek! Waarom kiest een mentaal gezond mens (ok, weer zo’n betwistbaar punt) er voor om haar bezittingen te reduceren tot dat wat er in een 60 liter backpack van Bever Sport past en zonder enige zekerheid of plan op het vliegtuig te stappen naar zuidelijk Afrika?
In een verwoede poging mijn plotseling opgekomen paniekaanval te onderdrukken en toch nog willekeurig wat spullen weg te gooien in plaats van te verhuizen naar de zolder van een vriendin trek ik één van de dozen met oude schoolspullen en studiepapieren open. En daar is het: het werkstuk over Artsen zonder Grenzen dat ik maakte in groep 7 van de basisschool. Ik blader de tien pagina’s (Times New Roman met als speciaal jaren ’90 effect de hoofdstukkoppen in grote gekleurde letters in een halve cirkel, jawel!) vluchtig door en dan valt mijn oog op de laatste zin van de inleiding: “Later wil ik werken bij Artsen zonder Grenzen. Mijn droom is om zelf naar die landen te gaan waar de hulp het hardste nodig is.”
Ok, dat is duidelijk. Laat ik dat dan maar gewoon proberen ook, toch? Zo idealistisch en vol naïef vertrouwen in het nut van ontwikkelingshulp als toen ben ik niet meer, maar in grote lijnen wil ik nog steeds hetzelfde. En het is dan misschien geen Artsen zonder Grenzen, maar het is wel een stap in de goede richting. Met tranen in mijn ogen (totale ontoerekeningsvatbaarheid overviel me in de laatste dagen voor mijn vertrek) gooi ik het werkstuk in één van de 10 dozen bij de rest van mijn materiële leven tot nu toe en zet ik mijn zinnen op de Kalahari.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten